Verslag najaarslezing en uitreiking PUG-prijs 2017

    • Frank Koolen

Op 7 november heeft ons genootschap een levendige avond beleefd in de Senaatszaal van het Academiegebouw. Op het programma stonden de najaarslezing en de uitreiking van de PUG-prijs.

De lezing werd gegeven door Frank Koolen, uitvoerend kunstenaar en docent aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Dat bleek goed aan te sluiten bij de PUG-prijs, die dit jaar immers verleend is aan een laureaat van diezelfde HKU. Koolen begon met afstand te nemen van het traditionele Bohemien-beeld van de eenzame, morsige kunstenaar die in koude en armoe op een Parijse zolderkamer aan wereldverzaking doet. Kunstenaars staan in de wereld en moeten zich dan ook flexibel en veelzijdig opstellen. Het ritme van de kunstproductie en van de kunstenaarsopleiding is sneller geworden. Het is tegenwoordig strak, kort en haastig. Wat moeten kunstenaars nu meebrengen om succesvol te kunnen opereren? Het begint volgens Koolen met zoiets ongrijpbaars als ‘talent’. Je moet het een beetje in je hebben, er moet een natuurlijke aanleg of affiniteit zijn. Maar dan begint het pas: het talent moet gekneed en ontwikkeld worden en dat betekent veel en hard werk. En de aankomende kunstenaar moet de tijd nemen: goed kijken, nadenken, nog eens kijken, weer nadenken. Dat is in de opleiding dus wel een schaars goed. Heel belangrijk is vervolgens incasseringsvermogen. Je kunt nog zulke mooie projecten bedenken, maar die geaccepteerd krijgen door de buitenwereld is niet eenvoudig. Dat traject werd door Frank Koolen op aanstekelijke wijze geïllustreerd met zijn eigen Werdegang, die liep over het doornige pad van afwijzingsbrieven en mislukkingen (trefwoorden: tornado, houtworm, vandalisme). Daar moet je tegen kunnen. Wat is nu de opdracht voor de kunstenaar? Koolen zag dat als het brengen van ‘geluk’: dingen zo laten zien dat ze de kunstenaar en het publiek gelukkig maken. Verrassingen genereren door ‘anders om je heen te (leren) kijken’. Dat laatste bracht Koolen in zijn lezing zelf teweeg.

In de discussie kwam de vraag naar voren of al deze lichtvoetigheid nu betekent dat moderne kunst vooral ironisch is, of zelfs samenvalt met postmoderne ontregeling. Dat zag Koolen als een misverstand; onder de lichtvoetigheid school wel degelijk bittere ernst. Andere vragen gingen over het technische gehalte en de kwaliteitseisen van de opleiding. Die bleken er – net als vroeger – natuurlijk nog steeds te zijn, met dit verschil dat er steeds meer nieuwe technieken en media beschikbaar komen.

De prijsuitreiking geschiedde door de voorzitter van de jury, Elaine Vis. Zij legde uit welke werkwijze de jury gevolgd heeft en welke overwegingen geleid hebben tot de toekenning van de prijs aan Guusje America (zie ook het juryrapport op deze website). De prijswinnaar legde uit wat haar bewoog en koos ervoor om dat te laten zien aan de hand van de reis naar de dood van haar grootvader. Een indringend filmportret, dat bij velen echt ‘binnenkwam’. Hier was overigens geen sprake van ironie. Dat verschil in toonzetting met de lezing vormde één van de gespreksonderwerpen die bij de aansluitende borrel nog ter sprake werden gebracht.

Excursie in september 2016
naar Roermond en Pierre Cuijpers.

    • Cuijpers-museum
    • Cuijpers-ornament
    • Cuijpers-beelden
    • De tuin van Aerwinkel
    • Kasteel Aerwinkel
    • In Aerwinkel
    • De tuin van Aerwinkel
  • Vorige
  • Volgende

Klik op een foto en zie de volgende!

    • Cuijpers-mozaiek
    • Munsterkerk Roermond
    • Diner
  • Vorige
  • Volgende
 Foto's: Wim Hekkenberg